| |
New Zealand 3
Hallo, hier ben ik weer met een nieuwe flessenpost vanuit Nieuw
Zeeland. Na deze zal het even duren voordat ik weer de pen grijp
omdat er weinig te schrijven valt nu we niet verder reizen.
Ons plan is om volgend jaar april weer voor de wind te gaan.
De laatste keer ben ik geëindigd met ons voornemen om met
een campertje “Wendy” door het Zuider- eiland te trekken.
Dat hebben we 5 weken gedaan en daarna nog 1½ week met
het busje van Josje en Flip.
 |
 |
Daar zijn we nu van terug. We hebben het eiland via het noorden,
westen, zuiden en oosten doorkruist. Ik ga jullie niet vervelen
met een reisverslag waarbij alleen zal doorklinken hoe geweldig
mooi, ongelooflijk spectaculair, grandioos en opzienbarend,
de bergen, de gletsjers, de watervallen, de rivieren en kreken,
de kusten, de vulkanen, de vele buitensport attracties, de
cultuur, de wijnen, mosselen, de musea en niet in de laatste
plaats de mensen zijn. Dat kunnen jullie beter en uitgebreider
in een Lonely planet lezen. In die reisgids komt alles aan bod
wat het land te bieden heeft. Wat er in beschreven staat is waar,
zonder weerga! Teveel om op te noemen.
Wij hebben echt genoten en meer dan dat, iedere dag was een
avontuur, ongewoon, zelfs de openbare toiletten en daar ga
ik wel over schrijven. Het wordt misschien tijd dat iemand dit
doet omdat we in Europa wel wat missen op dat gebied.
Het gehele land kun je rustig doortrekken (leuke woordspeling),
grote afstanden rijden, wetende dat er overal duidelijk aan-
gegeven voorzieningen zijn gebouwd voor onze menselijke
behoefte. Je hoeft niet naar een restaurant te zoeken voor
een toilet. Overal staan openbare toiletten in alle vormen en
maten en soms voorzien van leuke beschilderingen van dolfijnen,
walvissen, vogels en schapen?! Wat deze laatste op toilet-
gebouwtjes doen is me niet geheel duidelijk! Het hele land
stikt van de vele duizenden schapen die de gladde glooiende
hellingen en bergen afgrazen waarop je zou kunnen golven
ware het niet dat er teveel schapen rondlopen.
 |
Alsof dat nog niet genoeg is steken ze de openbare weg over
waar alleen maar Kiwi’s en buitenlanders in de vele campers en
busjes rondrijden die het niet in hun hoofd halen om door te
rijden, want één schaap over de dam en er volgen meer, veel
meer! Rustig blijven wachten, dit is een land van genieten en
relaxt zijn, vooral dat laatste is hier een levenshouding….
Je mag alleen hard doorrijden als er opossums en ratten
oversteken. Dat zijn dieren die een ware plaag vormen voor die
dieren die van oudsher hier thuis horen, vooral de uitstervende
kiwi’s. Maar laat ik me houden bij de openbare toiletten.
Altijd schoon, licht en luchtig en voorzien van grote rollen
toiletpapier, ruimte voor rolstoelen en eventuele aanwijzingen
ook in braille en zelfs meer dan dat. De meest verrassende
aantrekkelijke wc.’s zijn natuurlijk die met tiptoetsen of censors
waarbij door een zoetgevooisde stem gezegd wordt hoe de
schuifdeur op slot gedaan kan worden. Je vlagt gewoon wat
met je handen op en neer en er gebeurd van alles! Er wordt een
aantrekkelijk muziekje gestart om als het ware je stemming te
bevorderen en te ontspannen. Eerst ontsmet je de toiletbril met
de daarvoor speciale tissues en doe datgene waar je voor komt.
Daarna wapper je met je handen voor een gecensoriseerde toets
die de juiste hoeveelheid toiletpapier afmeet die je denkt nodig
te hebben. Om je handen te bezepen, te wassen en te drogen
is een speciale ruimte in de muur. Intussen wordt ook het toilet
automatisch geflusht, die ik niet op normale manier kon doortrekken!
De muziek houdt op en dezelfde stem van eerder vertelt hoe de
deur geopend kan worden en bedankt jou voor het feit dat je
gebruik hebt gemaakt voor de verleende diensten. Hartelijke
dank daarvoor! Ik heb zelfs een keer gevraagd of ik niet te luid
was geweest en verwachtte eerlijk gezegd een antwoord, maar
helaas. De deur sloot geruisloos achter mij en ik hoorde de stem
nog steeds door gaan. Van af dat moment hebben wij alleen al
voor ons plezier menig toilet bezocht. Gezellig toch? Geen
zittende hakende of breiende matrone met een klein schaaltje
waarop wat smoezelige muntjes gedumpt moeten worden.
Nee, pure service van dit prachtige NZ.
Wouwgevoel komt in dit land vaak spontaan op! Ik moet aan de
andere kant ook wel toegeven dat ik me vaak kinderachtig snel
verwonder hoor! Op veel campingsites van nationale parken heb
je toiletten die je niet door kunt trekken en alles verdwijnt in een
diep gegraven gat.
 |
Graag het deksel na gebruik sluiten i.v.m. vliegen! Verder alles
schoon! Deed me vaak denken aan de ouderwetse buitentoiletten
van vroeger maar dan met krantenpapier! Grappig, een dergelijk
toilet hoort gewoon bij het landschap waar alles stil is, geen
geluid te horen, dus ook niet die van storende doortrektoiletten!
En alles helemaal gratis! In Dunedin naast de Bibliotheek kwam
je binnen in een verwarmde hal met speciale receptie alleen al
voor de toiletten. Een vriendelijke dame achter de balie die mij
heel serieus uitlegde waar de vrouwen- en mannentoiletten
waren wat overigens duidelijk overal te lezen was. Er stond zelfs
een canapé met daaromheen makkelijke stoelen om te wachten.
Waarop was me niet echt duidelijk omdat er genoeg toiletten
waren om een heel weeshuis te kunnen voorzien.
Ook automaten met tandpasta en tandenborstels voor eenmalig
gebruik, kan het nog gekker? Geweldig toch? Ik heb er geen
foto’s van genomen.
Wel van een ander fenomeen dat me bezig hield n.l. de ver-
schillende leuke bewerkte kleurige brievenbussen die je overal
in het landschap met groepjes bijeen ziet staan net als de velen
bijenkasten. De verweerde pastel getinte laden staande als slordig opgestapelde dozen in het landschap. Het landschap is te groots en overweldigend dat je het soms niet meer ziet zitten wát te foto-
graferen.
 |
 |
Het ene natuurpark na het andere volgde elkaar op. Je wordt er
stil van! Reizen is ook kijken naar verhoudingen, wat mensen
met elkaar verbindt en datgene wat hen van elkaar onderscheidt.
Zo waren wij vaak op zoek naar de sferen van de Maori’s, hun
cultuur en verleden, achtergrond en zienswijzen. Het is jammer
dat we onze nieuwsgierigheid alleen maar konden bevredigen
door erover te lezen en er in werkelijkheid weinig van terug te
zien. Zo ontdekten we onderweg een bord met Maori-bay aan-
gegeven, maar helaas, dat bleek een drukke baai te zijn waar
werd gesurft, met veel jongelui vooral backpakkers. Verder niets
over wat de naam ons suggereerde. Wij hadden iets meer zicht-
baarheid verwacht maar daar moet het Noorder-eiland ons meer
in te bieden hebben en uitsluitsel over kunnen geven want daar
wonen van oudsher veel meer Maori’s. Vandaar dat wij veel
bibliotheken hebben opgezocht, terwijl Arnold met de laptop
internet afstruinde en ik boeken las over de afgestane gebieden
en de gevoerde oorlogen, vooral door de stammen onderling.
Door het hele Zuider-eiland zie je Maori-namen voor gebieden,
straten en gebouwen, maar daar houdt het meestal bij op.
 |
De Nieuw Zeelanders zijn zich aan de andere kant wel bewust
wat betreft hun koloniale verleden. Deze historie van meer dan
230 jaar vestiging wordt overal bewaard en dat kun je dan weer
in de vele musea lezen en zien. Honderden foto’s hebben we
bezichtigd!
De vele bezoekers worden overstelpt met stapels folders, over
informatie waar, wat en hoe je je kunt vermaken. En voor ieders
wat wil! Mogelijkheden ten over! Gletsjers beklimmen,
bergpassen lopen, springen, rennen, hoppen, jumpen, trampen,
vliegen, raften, kajakken, surfen, varen, kolen- en goudwinning,
je kunt het zo gek niet verzinnen of er wordt in de behoefte van
de verwarde toerist voorzien. Er is geen plaats om jezelf te vervelen.
 |
 |
Voor de Nieuw Zeelander is outdoor je tijd doorbrengen een
vereiste en zij willen er graag aan meewerken door zich in
dienst te stellen van die toerist! Wij voelen ons hier erg prettig.
Inmiddels begrijpen wij heel goed dat onze familie zich hier
jaren geleden heeft gevestigd en er nooit spijt van heeft gehad,
hoe moeilijk zij het in het begin ook hadden. Hun oudste dochter,
Phoebe, heeft bij thuiskomst na een reis door Europa als eerste
tegen haar ouders gezegd; ‘’Ik heb het geweldig gehad, maar
ben wel heel blij dat jullie toentertijd besloten hebben om in
NZ te gaan wonen!’’ Pffff……..
Maar het wordt tijd om een beetje tot ons zelf te komen.
Eventjes een vast plaatsje te hebben, hier in de jachtclub,
met steigers, elektra, water, toiletten, douches. En waar kan
dat beter dan dicht bij onze familie en hier in Christchurch?
Daar krijgen we de tijd voor nu het hier winter wordt.
 |
 |
Wij zijn ons aan het voorbereiden op de kou. De dieselkachel is
schoon gemaakt en Flip onze zwager maakt een nieuwe achter-
plaat en pijp van roestvrij staal. Een bijkacheltje staat nu te
snorren en een dubbeldik twee seizoenen schapenwollen
dekbed is al gekocht. Dat zal wat worden zo na jaren in de
tropen te hebben door gebracht! We hebben het nu soms al
zo koud! Misschien kan ik een elektrische deken kopen nu we
elektra hebben, hi, hi…….Ben toch ook een beetje jaloers als
ik denk aan Nederland waar het langzamerhand zomer wordt
en zoals onze zoon zo creatief weet te omschrijven, “tijd voor
terrasjes, festivalletjes, weg met die stinkwinter!” Maar nog eerst
de ontluikende lente die voor de deur staat. Een goede vriendin,
Ria schreef zo mooi: ‘’Lente! Heerlijk, zonnetje. De Betuwe,
alle bomen in de bloesem en ooievaars op het nest,
Hollandser kan bijna niet!’’ Heerlijk om na zo’n lange winter
uit te kunnen kijken naar een warmer seizoen.
Wij denken aan jullie.
Arnold en Coby vanuit Lyttelton, Christchurch, New Zealand.
Mei 2010
|
